18 april 2025

Donderdag 8 mei, 21:00

Drie jaar en drie maanden geleden alweer vertrok ik voor het laatste jaar van mijn studie naar Finland. Ik heb onlangs een aantal blogs uit die tijd teruggelezen en het is duidelijk dat ik geen idee had waar dit me allemaal ging brengen.

-Onderstaande tekst is vrijwel hetzelfde als die ik ook op Facebook heb gezet, dus mocht je het daar al gelezen hebben kun je hem hier overslaan, op Facebook is ie wat meer uitgebreid en met andere foto's. mijn facebook

Als Finland mij niet zo goed was bevallen was ik nooit naar Peru vertrokken, daar ben ik van overtuigd. Ik had er snel vrienden gemaakt en viel van de ene sauna in de andere voetbalwedstrijd. Ik ging er meer uit dan ik ooit in Nederland deed, ik zat bij zowel een voetbal als een basketbalteam en bovenal voelde ik me thuis.

Hierdoor werd ik nieuwsgierig want ik had nooit ver gereisd. Hier in Finland, een Europees land met mensen die fysiek op ons lijken, relatief dichtbij huis, was alles zó anders dan in NL, hoe is dat aan de andere kant van de wereld? Daar wilde ik achter komen. Ik vond een project in Cusco, Peru waar ik schaak en Engelse les op een basisschool zou gaan geven en in ruil kreeg ik Spaanse les. Impulsief melde ik me hiervoor aan en ik wist vrijwel niets van dit land. Eerlijk gezegd kreeg ik er na een tijdje erge spijt van, want veel liever bleef ik voor altijd in Finland, maar het was al te laat om terug te trekken.

En dus vertrok ik 10 oktober 2022 naar Peru en op de veel voorkomende en tevens terechte vraag ‘’maar, waarom dan?’’ had ik geen antwoord. Ik had er geen reden voor. Ik voelde al snel dat ik eigenlijk niets te zoeken had in Peru. Het was er te warm, de mensen waren te luidruchtig en er was een taalbarrière. Vrienden die ik maakte waren altijd andere toeristen die alweer snel op doortocht gingen, echte Peruaanse vrienden had ik niet.

De eerste maanden rommelde ik maar wat aan. Ik leerde de taal, had inmiddels wat vrienden en genoot van de rijke cultuur. Ik had er ook werk. Ik werkte in een dierentuin in Cusco en het was hier dat mijn leven totaal veranderde. Nóg meer dan voorheen. Op 7 december 2022, 11:00. Want opeens werd ik aangekeken door twee nieuwsgierige onschuldige diepe bruine ogen die evenmin wisten dat dit pas het begin was van alles wat we samen gingen bereiken. De journalistiek die ik gestudeerd had bleek volledig nutteloos te zijn want wat er toen door me heen ging was met geen pen te beschrijven.

Maar dit hoef ik eigenlijk niet aan jullie te vertellen want jullie waren er vanaf het begin bij. En jullie waren er bij toen in de blog van 13 december 2022 voorzichtig de eerste foto van Eliana verscheen en ik haar enkele blogs later ook voorstelde. Wat ik echter niet in de latere blogs schreef was dat de laatste keer dat we Finland bezochten, -om haar over te halen daar later te gaan wonen- ik haar ten huwelijk heb gevraagd op het eiland Suomenlinna, een van mijn favoriete plekken. En na lange voorbereidingen was het twee weken geleden dan zo ver.

18 april 2025 was onze bruiloft. Hier, in het kleine Molenschot maar toch internationaal. Ze waren allemaal gekomen naar onze internationale bruiloft. Eliana haar vader en moeder, vader met zijn mooie speech. Haar twee zussen, broertje en oom. Mijn vrienden uit België en Duitsland maar ook uit Finland, India en Spanje. Allemaal hadden ze vrij genomen om naar Nederland af te reizen en deze bijzondere week met ons door te brengen. Aravind, Mijn eerste vriend uit Helsinki die ik tijdens een Zuid-Amerikaanse salsa-workshop leerde kennen. Petteri, waar ik altijd samen mee ging lunchen bij een universiteit tijdens de pauze van onze stage. Mattias, uit mijn voetbalteam en Ainara van het appartement tot aan Belgen en Peruanen die ik destijds in Cusco heb leren kennen. Ik heb het laatst allemaal in mijn blogs teruggelezen. Dat iedereen die ik uit Finland heb uitgenodigd ook echt kwam ben ik zeer dankbaar voor. 

De officiële foto’s van de fotograaf hebben we nog niet. Die volgen nog. Ik heb er op mijn facebook enkele staan. 

De dagen voor de bruiloft:

De hele week voor en na de bruiloft waren er al gasten uit het buitenland, één van deze dagen hebben we het toeristische Amsterdam bezocht. 

Met Aravind heel vroeg vertrokken om met onze camera's en zijn drone beelden te schieten van de tulpenvelden. 

Kinderdijk:

De vader van Eliana is net zo als ik erg geïnteresseerd in geschiedenis. In Peru gingen we vaak oude Inka-ruïnes bezoeken en daar kon hij mij veel over vertellen. De tweede wereldoorlog is in Peru een minder bekend thema dus namen we hem mee naar het museum in Overloon:

Een bijzondere dag en week. En een bijzonder leven wat nu nog komen gaat.