Klaar voor vertrek

Zondag 31 mei, 10:00

Morgen zitten onze eerste twee maanden in Noorwegen erop en daarmee ook ons verblijf hier in de kleine samenleving van Vindstad. Morgen nemen we de eerste ferry van Vindstad naar het vasteland, iets wat we wekelijks deden, maar nu keren we niet meer terug. Onze grote backpacks zijn weer goed gevuld. Alles wat we tijdens deze reis in Noorwegen nodig hebben slepen we elke dag als een schildpad mee op onze rug. Een maand lang buiten slapen, vis vangen, vuur maken en boven alles de hele dag lekker door dit ruige landschap klimmen.. ik kijk er enorm naar uit.

Bijna het hele dorp zit hier aan tafel, de drie mensen vanaf mij rechts zijn drie eilandbewoners. Meest rechts een bezoeker.  

De afgelopen weken hebben we hier vanaf het huis kunnen oefenen en ons voorbereidt op de trip. De routes zijn uitgezet, de wandelkaart van Lofoten heb ik inmiddels goed opgeslagen in m’n hoofd en we hebben nog altijd een extra uitgebreide map bij. We hebben vorige week ook zelf vis gevangen en deze klaargemaakt dat was ook een bijzonder moment. We nemen visspullen mee tijdens onze hike en gaan zeker proberen vis te vangen, gratis maaltijd.

Het is niet dat we onze laatste week hier stilgezeten hebben. We hebben nog even optimaal gebruik gemaakt van de accommodatie hier en hebben kleine tochten in de omgeving van Vindstad gedaan. Het is zo fijn dit nu nog zonder zware rugzak te kunnen doen. we kunnen nu best wat kilometers maken, dat gaat vanaf morgen wel anders zijn.

Een dag zijn we naar het Hermannsdalvatnet gelopen. Een stukje ongerepte natuur waar je zomaar niet kan komen. Het huis waar wij nu zitten grenst aan het Moskenesøya-fjord en vanaf de berg naast het Hermannsdalvatnet kun je dit fjord en de Noorse zee aan beide kanten zien. Het ziet er heel bijzonder uit en je kan er echt alleen maar komen als je een paar bergen naar boven en beneden loopt. Dankzij de mensen uit het dorp hier weten we van dit soort hikes af, deze zijn werkelijk nergens online te vinden. Er zijn gelukkig paden die de mensen hier voor zichzelf houden. De Reinebringen, de trek van de vorige blog met uitzicht over het voetbalveld wordt 4000 keer per dag(!) gelopen, meer dan een half miljoen keer per jaar. In de zomer reizen er meer dan 1 miljoen mensen af naar de Lofoten. Kleine vissersdorpjes, die slechts 200 inwoners tellen, moeten dagelijks 2000 toeristen ontvangen. Wij hebben alles hier in Reine en Moskenes net optijd kunnen doen voordat de massatoerisme toeneemt, stilte voor de storm. Iets waar de mensen hier niet naar uitkijken, maar ze geven ook wel toe dat het ze veel inkomsten oplevert.

De top van de Hermannsdalvatnet

Veel slecht weer gehad de afgelopen week, maar nog steeds beter dan zon:

Woensdag zijn we van het beroemde Kvalvika strand naar Kirkefjorden gelopen. Iemand die we hier kennen heeft dit verborgen pad exact aan ons uitgelegd. Een route van totaal 38km, maar afstanden zeggen hier eigenlijk weinig tot niets. Als we in NL gaan wandelen kunnen we precies uitrekenen hoelang we erover gaan doen, maar hier loop je geen 5km/u. Nog niet eens de helft. Continue een berg naar boven lopen en weer naar beneden, het lichaam en vooral de knieën tussendoor voldoende rust gunnen. Er zitten haast geen vlakken stukken bij waar je lekker door kunt lopen. Ook zien de paden er vaak zo uit:

In deze trek liepen we 4 bergen met het hoogste punt of 560 meter, recht omhoog en weer naar beneden. In totaal zijn we deze twee dagen 2000 meter geklommen en soms waren er afdalingen van wel 48%, die voel ik nog steeds. Vanaf morgen gaan we elke dag hiken en we hebben geleerd dat we de dagen rustig in gaan delen. Afstand zegt hier niks, de hoogteverschillen zijn het belangrijkst.

Rond 23:00 lekker kamp opgezet, gevist en een vuurtje gemaakt. Dit de komende maand elke dag doen, heerlijk.

Het mooie aan wildkamperen vind ik altijd het realiseren en opzoek gaan naar je eerste levensbehoefte. Eten, drinken, een goeie schuilplaats vinden, in andere woorden; overleven. Dingen waar je normaal niet bij stilstaat zijn opeens het allerbelangrijkst. Wildkamperen hier heeft twee extreem grote voordelen ten opzichten van Nederland/Duitsland (waar ik het normaal doe). Water is echt overal. Als ik op het meest willekeurige moment om me heen kijk zijn er meerdere watervallen te zien. We hoeven onze bidons niet volledig te vullen en dit als extra gewicht mee te nemen. We kunnen overal zuiver drinkwater vinden. Het tweede grote voordeel is dat het hier niet donker wordt en we dus alle tijd en ruimte hebben om een goeie slaapplek te vinden zonder dat we genoegen hoeven te nemen met een slechte plek. Je mag je tent hier ook overal opzetten. Als het maar niet direct naast een wandelpad is en minstens 150m van de huizen.

We hadden veel regen en slecht uitzicht. Op een gegeven moment toen de smook wegtrok stond iedereen dan ook opeens stil om van het uitzicht te genieten en foto’s te maken van het beroemde kvalvika strand:

De eerste kilometers van deze zware en natte tocht van Fredvang naar Kvalvika:

Markvatnet:

Het zwaarste gedeelte bij het Fageråvatnet omhoog

Kirkefjorden:

Een dagje op en neer naar de stranden van Flakstad en Ramberg. Je hoeft niet naar een tropisch land voor witte stranden en helder lichtblauw water. In Flakstad  staat een van de oudste kerken van Scandinavie.

Ramberg:

Flakstad:

Alles hier is opgeruimd en onze tassen zijn gepakt. Morgen nemen we de eerste ferry om 8:00 naar het vasteland, dan liften we met iemand die we kennen mee tot aan Leknes. Vanaf daar lopen we eerst richting het Westen via de stranden en fjorden naar het noorden. Ik kijk ernaar uit, het ultieme gevoel van vrijheid. Een maand lang.