Op ons gemak door het land van de rendieren

Dinsdag 18 augustus, 21:00

De laatste twee weken van onze reis zijn ingegaan. Het duurt nu niet lang meer voordat we de zware rugzakken weer om mogen doen en het vliegveld waar we dagelijks voorbij wandelen binnenstappen en terug naar Nederland vliegen. Hiermee komt na vijf maanden mijn derde grote reis tot een einde. Dan kan ik er (net zoals na de negen maanden Finland en zes maanden Peru) weer lekker veel over gaan schrijven, alles op een rijtje zetten, het hele avontuur vanaf het begin weer herbeleven, ik doe niets liever.

We hebben hier de afgelopen weken veel gewerkt. In het huis van de vrouw waar we nu verblijven hebben we alle ramen vervangen:

Ook heb ik het balkon eruit gesloopt en een nieuwe neergezet:

Doordeweeks zijn we hier vooral mee bezig, in het weekend verlaten we de drukke stad meestal voor de rustige natuur. We zijn niet meer afhankelijk van de slechte busverbinding en we hoeven niet meer van alles op onze rug mee te sleuren. We hebben hier fietsen en een auto tot onze beschikking, dus de mogelijkheden zijn haast onbeperkt.

Hier een rondje om het eiland heen gefietst. Gewoon het pad langs het water aanhouden en  na 25 km ben je rond. Ik was van plan om dit hele stuk te hardlopen, maar m’n schoenen zijn tijdens het hiken zo versleten dat ik nu letterlijk meer op m’n sokken loop, dus dat is voor een volgende keer.

We fietsen vaak van het eiland af naar Straumsvegen waar iemand woont die we kennen. Dit kwamen we op weg daar naartoe tegen. Ik wil ook zeker mijn video’s aanraden, waarin je kunt zien dat wij veel meer onder de indruk van hen zijn dan zij van ons.  Video's

Het afgelopen weekend hebben we een roadtrip gemaakt, eerste stop: Ersfjordbotn.

Een mooiere waterval dan deze heb ik tijdens de hike van Lofoten naar hier niet gezien. Echt een hele mooie. En ook weer vanuit het niets dat je zoiets tegenkomt.

Verder door de bergen scheuren.

Lekker vroeg vertrokken. Niemand op de weg en het landschap voor onszelf.

Voor even weer herbeleven, dat waar we twee maanden geleden midden inzaten, naar de top van de Brosmetinden geklommen, 470 meter.

Top bereikt! een gevoel dat nooit teleurstelt. 

Voor het eerst begint het hier ‘s avonds nu ook wat donker te worden. Nog niet echt een zwarte lucht waarin je de sterren kunt zien, maar niet meer zo blauw als voorheen. Wellicht dat dat wel weer wennen wordt in Nederland, we hebben nu al vier maanden geen donkere hemel meer gezien.

Het weer is werkelijk perfect hier. Een aangename temperatuur, niet te koud en niet te warm; geen hittegolven zoals in Nederland. Geen harde wind, vaak lichte regen, heerlijk.

Het komende weekend zitten we erover te denken naar Finland te rijden. Sinds 2022 ben ik elk jaar nog in Finland geweest en ik hoop deze traditie te kunnen behouden. Er is een plaats op de grens van Noorwegen, Zweden en Finland die heel hoog op mijn bucketlist staat en als we deze het laatste weekend van deze reis kunnen doen, is dat de perfecte afsluiting van dit alles.